Osadnictwo olenderskie

Osadnictwo olenderskie uzależnione jest od czynników lokalnych
(warunków terenowych i charakteru "wydzieranych" naturze gruntów pod uprawę lub hodowlę) i pochodzenia osadników.

W przypadku wsi na terenach osuszanych mamy najczęściej do czynienia
z zabudową rzędową – gospodarstwa umieszczone są wzdłuż rzeki
i poprowadzonej równolegle do niej drogi (tak jest w przypadku Promnic).
Każdy z osadników otrzymywał wówczas wąski pasek gruntu położony poprzecznie do rzeki czy innego akwenu.

Taka zabudowa dzieli się na trzy rodzaje: fryzyjska, niemiecka, polska.

W zabudowie fryzyjskiej budynki gospodarcze są umieszczone pod wspólnym dachem z częścią mieszkalną pod kątem (np. w kształcie krzyża lub litery "L").

w zabudowie niemieckiej podobnie jak w przypadku zagrody fryzyjskiej, części gospodarcza i mieszkalna pod jednym dachem, ale zorganizowana w linii prostej (jeden długi budynek, tzw. Langhof).
 
W zabudowie polskiej budynki gospodarcze i mieszkalne znajdują się osobno, rozrzucone są po zagrodzie najczęściej na planie czworoboku. Pozostałości tego typu zabudowy polskiej są obecne do dziś w niektórych gospodarstwach rolnych w Promnicach.

Mapa topograficzna Promnic sugeruje i dowodzi, że model osadnictwa Naszej wsi jest tradycyjną polską zabudową olenderską. Poniżej mapa z roku 1944
i mapa z roku 2012. Na mapie z 2012 r. widać jak na przestrzeni lat zmieniła się
u Nas gęstość zaludnienia. Na podstawie mapy z roku 1944 obliczono, że w wówczas w Promnicach było ok. 32 budynków mieszkalnych, następnie do roku 2012 nastąpił gwałtowny rozwój zabudowy mieszkalnej. Analiza mapy pozwala stwierdzić, że ze starej mapy względem nowej zniknęło 7 starych budynków,
a przyrosło wiele nowej zabudowy.